Γιώργος Μαστής
Αν "χάσεις" τα παιδιά δεν έχεις ελπίδα! Και αυτό συμβαίνει στην δύσμοιρη χώρα μας. Έχει χάσει την νεολαία σε επίπεδο σεβασμού, σε επίπεδο κατανόησης και το σημαντικότερο την έχει χάσει στην κοινή πορεία προς το καλύτερο. Την διώχνει από οτιδήποτε την έχει κιόλας άμεση ανάγκη. Δεν την λαμβάνει υπόψη της, δεν την ακούει, δεν την υπολογίζει!
Ξεκινώντας από την παιδεία, που δεν είναι δημόσια αλλά απολύτως ιδιωτική. Και αυτό συμβαίνει από το 1980 και μετά για να κερδίζουν δισεκατομμύρια οι "δικοί" μας χρηματοδότες.
Συνεχίζοντας με τα πανεπιστήμια, που αν και κάποια βρίσκονται πολύ ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη, δεν προσφέρουν τις ανάλογες συνθήκες σπουδών λόγω των "γνωστών" παρατρεχάμενων.
Και φθάνουμε στην σημερινή κατάντια της ανεργίας των νέων όπου έξι στους δέκα ζουν από την σύνταξη της γιαγιάς, ζωή να έχει! Και όσοι αποπειρώνται να φύγουν στο εξωτερικό, χωρίς να υπάρχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις, γίνονται οι άστεγοι της βόρειας Ευρώπης.
Και αυτά οι κυβερνώντες τα ξέρουν! Και λένε ότι προσπαθούν να βοηθήσουν τα νέα παιδιά. Αλλά από λόγια ήμουνα νιος και γέρασα...
Καταλάβετε και νιώσετε τον απολύτως δικαιολογημένο θυμό τους! Συζητείστε μαζί τους, μάθετε τα προβλήματά τους, σταθείτε στο πλευρό τους, δώστε τους δρόμο να περπατήσουν, μην τους κόβετε την ανάσα, την ελπίδα, την αισιοδοξία.
Τα παιδιά μας εκτός από την ίδια μας την ζωή, είναι και η ζωή του κόσμου. Δώστε τους προτεραιότητα σε κάθε απόφασή σας!
Γιατί τα παιδιά τιμωρούν πολύ αυστηρά...
Αν "χάσεις" τα παιδιά δεν έχεις ελπίδα! Και αυτό συμβαίνει στην δύσμοιρη χώρα μας. Έχει χάσει την νεολαία σε επίπεδο σεβασμού, σε επίπεδο κατανόησης και το σημαντικότερο την έχει χάσει στην κοινή πορεία προς το καλύτερο. Την διώχνει από οτιδήποτε την έχει κιόλας άμεση ανάγκη. Δεν την λαμβάνει υπόψη της, δεν την ακούει, δεν την υπολογίζει!
Ξεκινώντας από την παιδεία, που δεν είναι δημόσια αλλά απολύτως ιδιωτική. Και αυτό συμβαίνει από το 1980 και μετά για να κερδίζουν δισεκατομμύρια οι "δικοί" μας χρηματοδότες.
Συνεχίζοντας με τα πανεπιστήμια, που αν και κάποια βρίσκονται πολύ ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη, δεν προσφέρουν τις ανάλογες συνθήκες σπουδών λόγω των "γνωστών" παρατρεχάμενων.
Και φθάνουμε στην σημερινή κατάντια της ανεργίας των νέων όπου έξι στους δέκα ζουν από την σύνταξη της γιαγιάς, ζωή να έχει! Και όσοι αποπειρώνται να φύγουν στο εξωτερικό, χωρίς να υπάρχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις, γίνονται οι άστεγοι της βόρειας Ευρώπης.
Και αυτά οι κυβερνώντες τα ξέρουν! Και λένε ότι προσπαθούν να βοηθήσουν τα νέα παιδιά. Αλλά από λόγια ήμουνα νιος και γέρασα...
Καταλάβετε και νιώσετε τον απολύτως δικαιολογημένο θυμό τους! Συζητείστε μαζί τους, μάθετε τα προβλήματά τους, σταθείτε στο πλευρό τους, δώστε τους δρόμο να περπατήσουν, μην τους κόβετε την ανάσα, την ελπίδα, την αισιοδοξία.
Τα παιδιά μας εκτός από την ίδια μας την ζωή, είναι και η ζωή του κόσμου. Δώστε τους προτεραιότητα σε κάθε απόφασή σας!
Γιατί τα παιδιά τιμωρούν πολύ αυστηρά...
