Γιώργος Μαστής
Το χειρότερο μετά την αρρώστια, είναι να μην έχεις δουλειά. Η ανεργία δεν έχει πατρίδα, δεν έχει ηλικία, δεν έχει χρόνια. Είναι για όλους και παντού. Παραμονεύει, γιατί γι ' αυτό την δημιούργησαν οι ίδιοι οι άνθρωποι. Για να αποτελεί τον φόβο, την απειλή και το δέος, σε ότι θέλουν να σου επιβάλλουν και αλλιώς δεν μπορούν...
Υπό την απειλή της ανεργίας θα υποστείς τα πάντα. Θα δουλέψεις και λιγότερο, θα πληρωθείς ακόμα λιγότερο, θα προσφέρεις και περισσότερα, αρκεί να μην απολυθείς. Θα πουλήσεις την συνείδηση σου, τα πιστεύω σου, τις αντιστάσεις σου, πολλές φορές και την ηθική σου, για να μην μείνεις άνεργος.
Βέβαια η ανεργία δεν κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια όλων σε αυτή την χώρα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είχαν νιώσει ποτέ στο παρελθόν αυτό τον τρόμο. Και όταν πρωτομαθαίνεις κάτι, πανικοβάλλεσαι. Γνωρίζεις την αντίπερα όχθη. Εμείς έτσι ζούμε τόσα χρόνια. Δεν ξέρουμε αν το μεσημέρι θα έχουμε δουλειά.
Όσο για τον τόσο χαμό και τις εντονότατες αντιδράσεις, που κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι θα βγουν στην ανεργία, κρατήστε λίγο τα προσχήματα. Γιατί για δυο εκατομμύρια ανέργους δεν χύσατε κανένα δάκρυ. Ούτε κιχ δεν βγάλατε, όταν έκλειναν οι επιχειρήσεις η μία μετά την άλλη. Και εμείς άνθρωποι είμαστε, ίσοι με εσάς σύμφωνα με το Σύνταγμα.
Τον συμπονώ τον μέλλοντα άνεργο δημόσιο υπάλληλο, γιατί είναι απάνθρωπο να βιώνεις αυτή την δυστυχία. Δεν συμπονώ όμως τους βολεμένους τεμπέληδες του Δημοσίου, που ήταν και μια από τις βασικές αιτίες, που έφθασε σε αυτή την κατάντια η Ελλάδα μας. Αυτοί έπρεπε να είναι ήδη άνεργοι και πολλοί από αυτούς στην φυλακή.
ΥΓ: Η αντίπερα όχθη ξέρετε δεν έχει "δικά" μας παιδιά ....
