Γιώργος Μαστής
Το μέγα κόλπο των εκάστοτε κυβερνώντων εν δράσει. Ο διχασμός του λαού. Να κατηγορεί ο ένας τον άλλον, ότι είναι βολεμένος και έχει δουλειά ή ότι είναι επιχειρηματίας "αρπακτικό" και εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους ή ότι έχει λεφτά στην άκρη και δεν έχει ανάγκη. Όμως ο "λύκος" στην αναμπουμπούλα χαίρεται...
Μόχθος, ζήλια και επιθετικότητα τα χαρακτηριστικά της Ελληνικής διαλυμένης κοινωνίας. Όταν από την ικανοποιητική διαβίωση, πέφτεις στην απόλυτη ή μερική φτώχεια τότε αυτόν που έχει λίγα τον θεωρείς πάμπλουτο και βολεμένο . Απολύτως λογικό.
Αυτά βέβαια συμβαίνουν γιατί έτσι φρόντισαν οι πολιτικοί μας. Χώρισαν τον λαό, τα τρία χρόνια της κρίσης, σε άνεργους ή απλήρωτους ιδιωτικούς υπαλλήλους και σε μόνιμους δημοσίους υπαλλήλους με μειώσεις μισθών σε επιδόματα που κακώς έπαιρναν.
Έτσι για τον ιδιωτικό υπάλληλο έγινε ο δημόσιος, το μέγα απωθημένο (που ούτως ή άλλως ήταν). Και τώρα που η τρόικα ζητάει τα συμφωνηθέντα, πρέπει να απολύσουν και δικά τους παιδιά. Και εδώ είναι τα δύσκολα, γιατί οι επίορκοι δεν φτάνουν σύντροφοι. Είναι λίγοι...
Αν όμως από την αρχή της κρίσης είχαν καταργήσει οργανισμούς και φορείς "βολεμένων" και είχαν απολύσει εκείνους, που πραγματικά δεν χρειάζονταν, τότε και τα έξοδα του κράτους θα είχαν μειωθεί και ίσως να μην είχε καταστραφεί τόσο ο ιδιωτικός τομέας.
Εξάλλου όποια χώρα ζήτησε βοήθεια από το ΔΝΤ, απέλυσε τουλάχιστον εκατό χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους. Αυτό οι κυβερνώντες τωρινοί και προηγούμενοι το ήξεραν και το ξέρουν. Απλά το καθυστέρησαν γιατί είχαμε και εκλογές . Τώρα δεν είναι κοντά η κάλπη. Αργεί !
Αυτό που δεν μπορούν να αναβάλλουν, γιατί ήδη έχει συμβεί, είναι η διάλυση της κοινωνίας, που στηρίζει την δημοκρατία μας. Τσακωνόμαστε σαν τα σκυλιά και επικρατούν οι "λύκοι"...
Μόχθος, ζήλια και επιθετικότητα τα χαρακτηριστικά της Ελληνικής διαλυμένης κοινωνίας. Όταν από την ικανοποιητική διαβίωση, πέφτεις στην απόλυτη ή μερική φτώχεια τότε αυτόν που έχει λίγα τον θεωρείς πάμπλουτο και βολεμένο . Απολύτως λογικό.
Αυτά βέβαια συμβαίνουν γιατί έτσι φρόντισαν οι πολιτικοί μας. Χώρισαν τον λαό, τα τρία χρόνια της κρίσης, σε άνεργους ή απλήρωτους ιδιωτικούς υπαλλήλους και σε μόνιμους δημοσίους υπαλλήλους με μειώσεις μισθών σε επιδόματα που κακώς έπαιρναν.
Έτσι για τον ιδιωτικό υπάλληλο έγινε ο δημόσιος, το μέγα απωθημένο (που ούτως ή άλλως ήταν). Και τώρα που η τρόικα ζητάει τα συμφωνηθέντα, πρέπει να απολύσουν και δικά τους παιδιά. Και εδώ είναι τα δύσκολα, γιατί οι επίορκοι δεν φτάνουν σύντροφοι. Είναι λίγοι...
Αν όμως από την αρχή της κρίσης είχαν καταργήσει οργανισμούς και φορείς "βολεμένων" και είχαν απολύσει εκείνους, που πραγματικά δεν χρειάζονταν, τότε και τα έξοδα του κράτους θα είχαν μειωθεί και ίσως να μην είχε καταστραφεί τόσο ο ιδιωτικός τομέας.
Εξάλλου όποια χώρα ζήτησε βοήθεια από το ΔΝΤ, απέλυσε τουλάχιστον εκατό χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους. Αυτό οι κυβερνώντες τωρινοί και προηγούμενοι το ήξεραν και το ξέρουν. Απλά το καθυστέρησαν γιατί είχαμε και εκλογές . Τώρα δεν είναι κοντά η κάλπη. Αργεί !
Αυτό που δεν μπορούν να αναβάλλουν, γιατί ήδη έχει συμβεί, είναι η διάλυση της κοινωνίας, που στηρίζει την δημοκρατία μας. Τσακωνόμαστε σαν τα σκυλιά και επικρατούν οι "λύκοι"...
