Γιώργος Μαστής
Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι! Ο χαρακτηριστικός μας τίτλος! Δώρο απο κάποια λαμόγια , που τα αρπάζουν εδώ και χρόνια απο διάφορες "πηγές" μυστικές ή φανερές, για να διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Και την πληρώνουμε όλοι μας.
Καθόλου δεν με ενδιαφέρει. Εξάλλου μου αρέσει ο τίτλος "αλήτης" γιατί ποτέ δεν ήμουν "κυριλές". Όσο για το ρουφιάνος, αυτός που είναι, τον ενοχλεί. Οι υπόλοιποι, και είμαστε πολλοί, που είμαστε στην απέξω, δεν μας καίγεται καρφί και πέταλο.
Η αλήθεια της εποχής, όμως, είναι πολύ πικρή, για τους μη λαμόγια. Δημοσιογραφία δεν είναι ότι λάμπει. Είναι οι χιλιάδες άνεργοι συνάδελφοι (που έπαιρναν για δεκάδες χρόνια μόνο το βασικό μισθό της ΕΣΗΕΑ), είναι η σύμβαση εργασίας που δεν υπάρχει και δεν υπογράφεται νέα, είναι η απαξίωση και η παρανομία των εργοδοτών (όπου χρησιμοποιείται ένας συνάδελφος για να κάνει την δουλειά άλλων τριών) και πολλά άλλα ακόμα.
Ευτυχώς δεν ολοκληρώθηκε, η καταστροφή του κλάδου των δημοσιογράφων με την ένταξη στον ΕΟΠΥΥ του συνταξιοδοτικού μας ταμείου, καθώς καταψηφίστηκε στην Βουλή. Ήθελαν να μας πάρουν τις (μεγάλες) κρατήσεις τόσων χρόνων για να σώσουν κάποιους, που δεν πλήρωναν ούτε τα μισά, Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Όσο για το αγγελιόσημο, που επιβάλλεται στις διαφημίσεις, και τόσος λόγος γίνεται. Η αλήθεια είναι αυτό αντικαθιστά την εργοδοτική εισφορά και όχι τις εισφορές των εργαζομένων.
Είναι η ώρα που γίναμε όλοι ίδιοι. Γιατί αυτό ήθελαν οι Γερμανοί και οι άλλοι φίλοι μας Ευρωπαίοι. Για να γίνουμε ένα χωριό δουλοπάροικων.
Τώρα. Αλήτες, ρουφιάνοι δεν είναι μόνο οι δημοσιογράφοι...
Καθόλου δεν με ενδιαφέρει. Εξάλλου μου αρέσει ο τίτλος "αλήτης" γιατί ποτέ δεν ήμουν "κυριλές". Όσο για το ρουφιάνος, αυτός που είναι, τον ενοχλεί. Οι υπόλοιποι, και είμαστε πολλοί, που είμαστε στην απέξω, δεν μας καίγεται καρφί και πέταλο.
Η αλήθεια της εποχής, όμως, είναι πολύ πικρή, για τους μη λαμόγια. Δημοσιογραφία δεν είναι ότι λάμπει. Είναι οι χιλιάδες άνεργοι συνάδελφοι (που έπαιρναν για δεκάδες χρόνια μόνο το βασικό μισθό της ΕΣΗΕΑ), είναι η σύμβαση εργασίας που δεν υπάρχει και δεν υπογράφεται νέα, είναι η απαξίωση και η παρανομία των εργοδοτών (όπου χρησιμοποιείται ένας συνάδελφος για να κάνει την δουλειά άλλων τριών) και πολλά άλλα ακόμα.
Ευτυχώς δεν ολοκληρώθηκε, η καταστροφή του κλάδου των δημοσιογράφων με την ένταξη στον ΕΟΠΥΥ του συνταξιοδοτικού μας ταμείου, καθώς καταψηφίστηκε στην Βουλή. Ήθελαν να μας πάρουν τις (μεγάλες) κρατήσεις τόσων χρόνων για να σώσουν κάποιους, που δεν πλήρωναν ούτε τα μισά, Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Όσο για το αγγελιόσημο, που επιβάλλεται στις διαφημίσεις, και τόσος λόγος γίνεται. Η αλήθεια είναι αυτό αντικαθιστά την εργοδοτική εισφορά και όχι τις εισφορές των εργαζομένων.
Είναι η ώρα που γίναμε όλοι ίδιοι. Γιατί αυτό ήθελαν οι Γερμανοί και οι άλλοι φίλοι μας Ευρωπαίοι. Για να γίνουμε ένα χωριό δουλοπάροικων.
Τώρα. Αλήτες, ρουφιάνοι δεν είναι μόνο οι δημοσιογράφοι...
