Γιώργος Μαστής
Δικαιωματικά
(μετά από 23 χρόνια) θα γράψω λίγες αράδες, για τον δημοσιογραφικό χώρο, που μου έλαχε να ζήσω
(κατ’ επιλογή μου). Για την «καθαρή» δημοσιογραφία, που σας διαβεβαιώ υπάρχει
και αυτή. Εξάλλου δεν κουρευόμαστε όλοι το ίδιο, και δεν ξυριζόμαστε επίσης το
ίδιο...
Τα τελευταία χρόνια της άνθησης των media, κάποιοι έπαιρναν υψηλότατους μισθούς, αλλά και
κάποιοι άλλοι, μην το ξεχνάτε, έπαιρναν τον βασικό μισθό της ΕΣΗΕΑ. Κάποιοι
ήταν στην βιτρίνα και κάποιοι στον αγώνα του ρεπορτάζ. Κάποιοι στήριζαν
χιλιάδες ώρες εκπομπών με απλήρωτες υπερωρίες, γιορτές και αργίες.
Και (για κάποιους) ξαφνικά, ήρθε η κρίση και
έπεσε η διαφήμιση. Και ξεκίνησε η «σφαγή» που συνεχίζεται και σήμερα. Και
βεβαίως ξεκίνησε από τα χαμηλά και θα
φτάσει και στα ψηλά, εκτός αν μεσολαβήσουν οι πιο ψηλά.
Τόσα χρόνια, που γέμιζαν τα σεντούκια των
ιδιοκτητών, όλα ήταν καλά. Τώρα που δεν γεμίζουν πια, υπάρχει οικονομική κρίση!
Και απολύουν, κλείνουν εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις.
Δικό μου είναι, το κάνω ότι θέλω! Λάθος! Οι
συχνότητες είναι κρατικές και δόθηκαν για να απασχολούνται εργαζόμενοι. Δεν
δόθηκαν για να κονομήσουν κάποιοι. Οι εφημερίδες και τα περιοδικά είναι των
αναγνωστών, που σας τα αγόραζαν τόσα χρόνια.
Όταν όμως η Πολιτεία αδιαφορεί και δεν
στηρίζει τον εργαζόμενο, αυτά συμβαίνουν . Όταν οι κυβερνώντες δεν ελέγχουν τι
γίνεται στις επιχειρήσεις, ο καθένας θα οργιάσει. Όταν οι νόμοι , που ψηφίζετε
είναι για να καταστρέψουν και όχι για να διασώσουν, τι περιμένεις;
Ο χώρος (της δημοσιογραφίας) αυτή την εποχή απολυμαίνεται.
Πολύ φοβάμαι όμως, ότι μαζί με τα ξερά θα καούν και κάποια χλωρά. Μακάρι να
λανθάνω.
ΥΓ: Με φιλικούς χαιρετισμούς
στους «καθαρούς» συναδέλφους.
