Νίκος Μαστής
Είμαι στενοχωρημένος και βαθύτατα επηρεασμένος από
οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας και ειδικότερα με την κρίση που
έχει ξεσπάσει τον τελευταίο καιρό, οικονομική, κοινωνική αλλά πάνω από όλα
κρίση ηθικών αξιών. Σε αυτήν την χώρα έχει χαθεί κάθε ίχνος ηθικής, σεβασμού,
έγνοιας και συναισθημάτων...
Πολλοί αποδίδουν την υπάρχουσα κατάσταση
στα δύο μεγάλα κόμματα που εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση του κράτους επί δεκαετίες.
Είναι τα κόμματα ή τα εκάστοτε πρόσωπα που απαρτίζουν τις παρατάξεις ;
Μόνο μέλλημα των εκλεγμένων βουλευτών
είναι πως θα συγκεντρώσουν περισσότερα χρήματα σε μία βουλευτική περίοδο.
Μάλιστα όσος περισσότερος καιρός, τόσο περισσότερα χρήματα, τόσο περισσότερο
''ξέπλυμα''. Περιουσίες ''χτίστηκαν'' πάνω στην πλάτη του Έλληνα για δεκαετίες.
Εξάλλου περίπτωση του Άκη Τσοχατζόπουλου δεν θα είναι η τελευταία.
Μέχρι και πριν από έξι μήνες άλλοτε
πρωθυπουργοί υπέγραψαν την ''οικονομική
καταδίκη'' του έθνους απλώς κουβεντιάζοντας με τους Ευρωπαίους εταίρους. Μέχρι
και σήμερα, όλοι ψάχνουν τον τρόπο να εκμεταλλευτούν τον Έλληνα να ''πάρουν''
την ψήφο του με φτιαχτές ιστορίες και μετεκλογικά να παίξουν το ίδιο ύπουλο
παιχνίδι. Όμως πλέον για κακή τους τύχη, ο κόσμος ξύπνησε.
Και που μας οδηγεί αυτή η κατάσταση; Η
απάντηση είναι και θα είναι στους νέους! Πολύ απλά γιατί όλοι οι άλλοι έχουν
ήδη βγει στην αγορά εργασίας. Οι νέοι όμως, τα νέα παιδιά της Ελλάδας έχουν
δυνατότητες και το αποδεικνύουν περίτρανα μέρα με την μέρα. Θα μιλήσω ως νέος
και όχι σαν θυμωμένος πολίτης θολωμένος από ό,τι συμβαίνει.
Είμαι 15 χρονών, φοιτώ στην Γ' Γυμνασίου
και οφείλω να πω πως είναι αμαρτία για μία χώρα με τον ήλιο, την τοποθεσία, και
τις δυνατότητες της Ελλάδας να μην μπορεί να φτιάξει ένα, μα ένα αξιόλογο
σχολείο. Αυτή η ανικανότητα του ίδιου του συστήματος, είναι τόσο ζοφερή όσο και
το σκηνικό που βιώνει ένας μαθητής στην ηλικία μου.
Ένα προαύλιο παραφουσκωμένο με τσιμέντο,
ένα δίχτι που παριστάνει το φιλέ του
Βόλλει, θρανία ικανοποιητικά μόνο για Τριτοκοσμικές συνθήκες και όχι χώρας που
ανήκει στην Ε.Ε, ξεφλουδισμένοι τοίχοι και βρώμικες τουαλέτες απαρτίζουν το
σκηνικό της απελπισίας. Πώς μπορεί κάποιος να διδαχθεί με ευχαρίστηση και να
καταθέσει όλη του την ψυχή σε αυτό που
κάνει, έφτα ώρες την μέρα, πέντε μέρες την εβδομάδα;
Σίγουρα ανήκω σε αυτήν την κατηγορία, στην
γενιά η οποία εν έτει 2012 δεν έχει δικαίωμα στην ελπίδα, όνειρα για σπουδές, για
ένα αξιοζήλευτο επάγγελμα, μία κοινωνική καταξίωση, μία καλύτερη ζωή, κάτι που
θα μας βγάλει από τον βούρκο της ακολασίας, του χρέους και της απατεωνιάς.
Το μόνο που εύχομαι είναι η δικιά μου γενιά
και οι ερχόμενες να αποκτήσουν χαμόγελο.
